Tο πορτρέτο ενός καλλιτέχνη: Mouni Feddag

Η Mouni Feddag αποφάσισε να ασχοληθεί με την εικονογράφηση όταν σπούδαζε γραφιστική. Ήταν ο ευκολότερος τρόπος να κερδίζει κοπλιμέντα από καθηγητές και συμφοιτητές της! Oι εικόνες της είναι γεμάτες εκτυφλωτικά χρώματα, πρόσωπα, φυτά, αντικείμενα και αισιοδοξία.

 

Θα ήθελες να μας πεις λίγα πράγματα για τη ζωή σου; Πότε ξεκίνησες να ζωγραφίζεις; Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με την εικονογράφηση; 

Γεννήθηκα στο Nottingham της Μεγάλης Βρετανίας, όπου ζω τώρα. Ωστόσο, σπούδασα και έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου στη Φρανκφούρτη. Δεν θα έλεγα πως είμαι ζωγράφος. Αποφάσισα να "ειδικευτώ" στην εικονογράφηση όσο σπούδαζα γραφιστική γιατί ήταν για μένα ο καλύτερος τρόπος να κερδίζω πολλά κοπλιμέντα από καθηγητές και συμφοιτητές μου!

Με τι είδους εικονογραφήσεις έχεις ασχοληθεί; Θα ήθελες να μοιραστείς κάποια ξεχωριστή εμπειρία σου στην εικονογράφηση ενός βιβλίου; 

Οι εικονογραφήσεις μου είναι συνήθως πολύχρωμες και περιλαμβάνουν ανθρώπους και φυτά. Επίσης, είναι κάπως "σπιτικές". Δεν είναι αφηρημένες, ούτε και αψηφούν τη φύση. Αν και, μερικές φορές, υπάρχουν πελάτες που το ζητούν αυτό, και μου αρέσει να δοκιμάζω οτιδήποτε. Δεν έχω κάποιου είδους μανιφέστο. Απλά προσπαθώ να ζωγραφίζω οτιδήποτε με διασκεδάζει. 

Υπάρχει κάποιο κείμενο, βιβλίο, παραμύθι, τραγούδι που θα ήθελες να εικονογραφήσεις και δεν το έχεις κάνει ακόμη;

Να πω την αλήθεια, όχι.  Αν και μου αρέσει το διάβασμα. Μια ταμπλόιντ εφημερίδα είναι ό,τι πρέπει! Πιστεύω πως είναι ευχάριστο να ζωγραφίζει κανείς οτιδήποτε, ανάλογα με τους περιορισμούς που έχει και με τον πελάτη για τον οποίο δουλεύει, σε περίπτωση υπάρχει κάποια συμφωνία.

Τι υλικά χρησιμοποιείς συνήθως; 

Μολύβι (γραφίτη) και μαύρο μελάνι. Το χρωμάτισμα γίνεται όλο ψηφιακά. 

Υπάρχει κάποια στιγμή της ημέρας που προτιμάς να εργάζεσαι; Ζωγραφίζεις πάντα στο σπίτι; 

Δουλεύω πάντα μα πάντα στο σπίτι. Δεν χρειάζομαι και πολύ χώρο και είναι ωραίο να μπορείς σηκώνεσαι, να τεντώνεσαι ή να χορεύεις γύρω γύρω όποτε θέλεις. Μου αρέσει να ξεκινώ αμέσως μετά το πρωινό, ώστε να βάζω μπρος τη δουλειά το συντομότερο. (Ακόμη τρέμω να ξεκινήσω μια καινούργια εικόνα). 

Τι υπάρχει στο γραφείο σου αυτή τη στιγμή; 

Εκτός από τα πράγματα της ζωγραφικής, μια συλλογή από μπολ και πιάτα, μια μεγάλη κούπα νερό, η βούρτσα για τα μαλλιά μου, η ενυδατική μου, το τηλέφωνο, το iPhone, to iPod, και ένας φουσκωμένος λογαρισμός για κάτι ζώνες γυμναστικής που έπρεπε να παραγγείλω από τις ΗΠΑ. 

Ετοιμάζεις κάτι αυτόν τον καιρό;

Προσπαθώ να κάνω κάτι σαν σίκουελ για το βιβλίο μου, που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο από τις εκδόσεις Ilex/Octopus. Περιμένω νέα για ένα πιθανό πρότζεκτ και μόλις τελείωσα μια σημαντική δουλειά για τρία μεγάλα εντιτόριαλ. Οπότε, είμαι πολύ χαρούμενη που έχω μερικές μέρες ελεύθερες. 

Η εικονογράφηση είναι για σένα επάγγελμα ή χόμπι; Στη χώρα σου υπάρχει δυνατότητα βιοπορισμού από την εικονογράφηση; 
 

Αυτόν τον καιρό υποθέτω πως είναι περισσότερο επάγγελμα και λιγότερο χόμπι. Αν και το γεγονός ότι πληρώνεσαι να κάνεις κάτι δε σημαίνει πως παύει να αποτελεί και χόμπι, έτσι δεν είναι; Είμαι τυχερή που τα τελευταία δύο χρόνια μπορώ και δουλεύω ως εικονογράφος, αλλά είναι μόνο δυο χρόνια και έχω πάντοτε κατά νου πως η επόμενη δουλειά μπορεί να είναι η τελευταία. Τα γούστα αλλάζουν... Οπότε, ρώτα με ξανά σε σαράντα χρόνια!

Από ποιους εικονογράφους (κλασικούς ή σύγχρονους) έχεις εμπνευστεί; 

Τελευταία δεν έχω μελετήσει καθόλου τις δουλειές άλλων εικονογράφων, αλλά παλιότερα λάτρευα τα έργα του Nicholas Stevenson, της Julia Pott και φυσικά του ATAK. Υπάρχουν τόσο αστείοι άνθρωποι να παρατηρήσει κανείς έξω ή στην τηλεόραση, που το βρίσκω πολύ πιο εμπνευστικό. 

Η εικόνα διαμορφώνει τη φαντασία. Όταν ζωγραφίζεις, σκέφτεσαι ότι οι εικόνες θα ζωντανέψουν στη φαντασία των παιδιών;
  
Τα παιδιά και τα παιδικά βιβλία μού είναι κάπως ξένα από αυτή την άποψη, αλλά θα ήθελα να δουλέψω πάνω σ' αυτό γιατί με προσεγγίζουν εκδότες και μου λένε πως το στιλ μου θα ταίριαζε σε παιδικά. Προσωπικά, δεν θυμάμαι να σκέφτομαι και πολύ πάνω στις εικόνες των εικονογραφημένων βιβλίων. Αυτό που θυμάμαι είναι πως μου άρεσαν πολύ τα βιβλία που δεν είχαν εικόνες, αλλά δημιουργούσαν πολύ ζωντανές εικόνες μέσα μου.  Και τα μάνγκα, αργότερα.
 

Τι σχέση έχει ένας εικονογράφος με την παιδικότητα; Πόσο καθορίζουν τη δουλειά του οι παιδικές του αναμνήσεις;
   
Σίγουρα την καθορίζουν. Από τις δικές μου μπορεί να καταλάβει κανείς πόσο μου άρεσε το κινούμενο σχέδιο. Δεν ξέρω για την παιδική ηλικία, αλλά έχει πλάκα να κρύβω στις εικόνες μου πράγματα που αφορούν την εφηβεία μου. 

Παρόλο που οι χαρακτήρες που ζωγραφίζεις φαίνεται να είναι σοβαροί, ακόμα και ενοχλημένοι με κάτι, οι ζωγραφιές σου είναι πολύχρωμες και χαρούμενες. Δείχνουν μια ευχάριστη πλευρά της ζωής. Είσαι τόσο αισιόδοξη όσο αυτές; 

Χαχα, χαίρομαι πολύ που το βλέπεις έτσι! Αυτό είναι κάτι που θα ήθελα πολύ να δείξω, ότι μερικές αντιθέσεις συνυπάρχουν, δεν καταστρατηγούν η μία την άλλη. Μπορεί σε κάποιον να αρέσει να είναι θυμωμένος. Είναι πιθανό να είσαι ο χειρότερος και ο καλύτερος χαρακτήρας ταυτόχρονα.  Μου αρέσει να γκρινιάζω και να παραπονιέμαι όλη την ώρα, έχει πλάκα! Θέλω να θεωρώ τον εαυτό μου αισιόδοξο. Έτσι κι αλλιώς κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με αυτά που διαθέτουμε και προσπαθούμε να έχουμε μια όμορφη ζωή. 

Τα έργα σου είναι γεμάτα λεπτομέρειες. Χρειάζεται χρόνος ώστε ο δέκτης να συλλάβει κάθε τους διάσταση. Λες και θέλεις να εκμεταλλευτείς τον χώρο για να προσθέσεις χρώματα, πρόσωπα, λουλούδια, αντικείμενα. Έχεις δοκιμαστεί ποτέ σε κάτι ασπρόμαυρο; 

Πράγματι! Το κάνω για να μη βαριέμαι βασικά. Παλιά συνήθιζα να κάνω πιο αυστηρά σχέδια, χωρίς να χρησιμοποιώ καθόλου τον υπολογιστή, αλλά όταν δουλεύω σε μια μεγαλύτερη εικόνα, προτιμώ να υπάρχει συνωστισμός, να γίνονται διάφορα πράγματα, ακόμη και αν είναι ασπρόμαυρη. Ένας καθηγητής μας στη γραφιστική μάς έλεγε να είμαστε "τεμπέληδες με έξυπνο τρόπο". Εγώ κάνω το αντίθετο. Είμαι "δουλευταρού με χαζό τρόπο". Μάλλον δεν είμαι και πολύ έξυπνη, αλλά έχω πολύ χρόνο και ενέργεια, οπότε κάνω αυτό που είναι απαραίτητο για να ψαρέψω κοπλιμέντα!

Τι σε εμπνέει στη ρουτίνα σου; Πώς θα όριζες την ευτυχία; 

Αυτά που με εμπνέουν πολύ στην καθημερινότητά μου είναι το Fitnessblender.com, οι εκπτώσεις του σούπερ μάρκετ, οι βιβλιοθήκες, οι κωμωδίες, το facebook, οι άνθρωποι της γειτονιάς μου, και πολλές πλευρές της Αγγλίας. Η ευτυχία, δεν ξέρω... Μήπως είναι αυτό που κάνουμε και όχι τόσο αυτό που είμαστε; Ίσως το να απαντάς σε ερωτήσεις για τον εαυτό σου και τη δουλειά σου, απολαμβάνοντας την ιδέα ότι σπάνια αξίζεις τόση προσοχή! 

***  

Για οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με τη Mouni Feddag ρίξτε μια ματιά εδώ. 

 

 

The portrait of an artist: Mouni Feddag

Mouni Feddag such a nice person! She liked to get compliments from friends and teachers, so she became an illustrator. Her pictures are crowded, colorful, full of people, plants and joy.

 

Tell us a bit about your life. When did you begin to paint, what made you decide to do illustration?

I was born and now live in Nottingham in the UK, though I studied and spent most of my life in Frankfurt. I’m not really a painter, but ended up ‘majoring’ in illustration in my graphic design degree, because it was the best way for me to get plenty of compliments from teachers and other students.

 

What kind of illustrations do you do? Would you like to share with us a unique experience you had when illustrating a book?

My illustrations, I suppose they tend to be colorful and involve humans or plants. They’re kind of domestic as well, not abstract or anything physics-defying, though some clients request that and I’m happy to give anything a go. I don’t have a manifesto or anything, just try and draw what keeps me entertained. 

 

Is there a text, a book, a fairy tale, a song you would like to illustrate but haven't yet? 
 
Not particularly, though I do like to read – a tabloid newspaper would be fun. But I think most things would be fun to illustrate, depending on what restrictions you have or what client you’re working with, if it’s a commission. 

What materials do you usually use? 
Pencil (graphite) and black ink. The coloring is all done digitally.

Is there a time of the day you prefer to work? Do you always paint at home? 

I always, always work at home, I don’t need much space and it’s nice to be able to get up and stretch or dance around whenever you feel like it. I like to eat breakfast and get going, to get the work “out the way” as soon as possible. I still dread starting a new picture!
 
What is on your desk at the moment?  

Apart from drawing-things, a small selection of bowls and plates. A big mug of water. My hairbrush, moisturizer, phone, iPod, and a painful customs bill I need to pay for some exercise bands I just had to order from the US. 

Are you currently working on something?
I’m trying to start work on a kind of sequel to my book that Ilex/Octopus are publishing in April. I’m waiting to hear back about a potential project, and just finished an overload of 3 large-ish editorial commissions at once, so it’s nice to have a quiet few days!
 

Is illustration a profession for you or a hobby? Is it possible to make a living through illustration in your country?

These days I suppose it’s more a profession and rarely a hobby – though just because you’re getting paid for something doesn’t mean it can’t be a hobby, does it? I’ve been lucky to have had a good couple of years working as an illustrator, but it’s been barely two years, and I’m always aware that the next job might be my last because tastes change, etc.. So: Ask again in 40 years!

Which illustrators (classical or contemporary) have inspired you?

Recently I’ve barely looked at any other people’s illustration, but in the past I’ve loved the work of Nicholas Stevenson and Julia Pott. And ATAK. You see such funny looking people outside and on TV, I feel that’s much more inspiring!

Images form imagination. When you paint do you think that images will come alive in the imagination of children?

Children, or children’s books, are a bit alien to me in that sense, but that’s something I’d like to work on because I’ve been approached by publishers and told my ‘style’ would be good for kids’ books. I just personally don’t remember thinking much about the pictures in picture books, I remember loving unillustrated books (and manga, later on) and feeling those created much more vivid images in my head. 

What in an illustrator's relationship with childhood? How much do your childhood memories define your work?

I’m sure they do – you can probably tell from them that I used to be really into anime. I don’t know about childhood, but there’s something fun about hiding things from my teenage years in pictures. 

Although the characters you draw seem to be serious, or even annoyed with something, your paintings are extremely colorful and joyful! They usually show a funny side of life. Are you as optimistic as they are?

Haha, I’m so glad you see them that way! That’s something I would really like to show – that some opposites don’t contradict each other, that some people are happy being angry or that you can be the meanest and nicest person at once. I love to rant and complain about certain things, it’s just fun! I’d like to think of myself as optimistic – are you?? You work with what you’ve got, anyway, and I have a good life.

Your paintings are full of little details, it takes time to the viewer to observe every dimension. It is as if you want to take advantage of space in order to add colors, characters, flowers, objects. Have you ever tried yourself in something colorless?

That’s true! To avoid boredom, mostly. I used to do rougher, sketchy things that didn’t really involve the computer at all, but when it comes to bigger images I’d always prefer to do a crowded scene with plenty going on, even in b&w. This one graphic design professor used to tell us to be “intelligently lazy”. I consistently go for “stupidly hardworking”, maybe because I’m not intelligent but tend to have plenty of time or energy, so that’s what’s necessary to squeeze those compliments out of people. 

What do you find inspiring in your routine? How would you define happiness?
  

Things that I love and truly find inspiring every day are Fitnessblender.com, discount supermarkets, libraries, comedy, Facebook, the people in my neighbourhood and many aspects of England. Happiness, I don’t know! Maybe it’s something you do rather than are? Maybe it’s writing replies to interview questions about yourself, enjoying the idea that you’re remotely worthy of such attention!

***

For any information concerning Mouni's work have a look here. 

Μήλο αρωματισμένο με σκόρδο

Κάθε βράδυ η μάνα μου μαγείρευε. Έχωνε τα χέρια της σε αλάτια, πιπέρια, μυρωδικά και χόρτα. Στα μισά του μαγειρέματος, όσο να πάρει μια βράση το φαΐ, έκανε διάλειμμα και μας έκοβε ένα φρούτο, συνήθως μήλο. Το έφερνε στο δωμάτιο, διακόπταμε διάβασμα ή παιχνίδι και το  μοιραζόμασταν. Όταν το έκοβε βιαστικά, σε κάποιο απ' τα κομμάτια του έμενε κάτι από τη φλούδα ή το τραχύ περίβλημα του κουκουτσιού. Δεν το άγγιζε καμιά μας. Εκείνο το μήλο είχε το άρωμα του φαγητού της επόμενης μέρας. Όσο και να 'πλενε τα χέρια της, άφηναν πάντοτε πάνω του τη γεύση τους. 
Ένα στραβοκομμένο μήλο με αψιά γεύση και φέρνει στη σάρκα του αναμνήσεις από κάθε σούρουπο της παιδικής μας ηλικίας. 

*** 

Αφίσες #11: Leszek Zebrowski - I

 Στόματα ερμητικά κλειστά...

Στις αφίσες του Leszek Zebrowski τα πρόσωπα ενώνονται με άλλα πρόσωπα, μοιράζονται μάτια, στόματα, μάγουλα. Eίναι κομμένα, ραμμένα, καρφωμένα ή δεμένα μεταξύ τους με κλωστές και σύρματα. 

Άλλοτε επιτίθενται το ένα στο άλλο, δαγκώνονται, μασούν πλευρές και κομμάτια του κοινού προσώπου τους, σαλιώνονται, γλείφουν δέρματα και πληγές. 

 























Κάποτε ενοχοποιούν ή παρακαλούν αυτόν που τις κοιτάζει. Μορφές με υπερμεγέθη μάτια, σφιχτά χείλη και σκαμμένα χαρακτηριστικά. 

Μετατρέπονται σε πουλιά...

Η μύτη τους γίνεται ράμφος, ένα σιδερένιο καύκαλο που τσιμπά...

 Κάτι φορές αυτοπυρπολούνται προκαλώντας εκρήξεις χρωμάτων και μελανούς λεκέδες...

 























Φορούν τη μάσκα ενός ζώου...

Μοιράζονται ανάμεσα στην ανθρώπινη και την καρικατούρα μιας ζωώδους φύσης. 

 





















 Χαμογελούν χωρίς να πείθουν, κοροϊδεύουν, σφαδάζουν. 

Μα πιο συχνά...

 























Κρατούν το στόμα τους κλειστό...

Και δακρύζουν. 

***

Νεοσύλλεκτη ανεμώνη

Αμέσως αρχίσαμε, οι νεοσύλλεκτοι, τις ασκήσεις. Εάν ο καιρός ήταν υποφερτός, οι ασκήσεις γίνονταν στο πεδίο ασκήσεων. Εκεί μας μάθαιναν πώς να κάνουμε επέλαση με εφ' όπλου λόγχη σουβλίζοντας ένα τσουβάλινο ομοίωμα εχθρού και ουρλιάζοντας πολεμόχαρα "ντο!". Εάν έβρεχε, η διδασκαλία γινόταν μέσα στο θάλαμο. Εάν ο καιρός ήταν καλός, βγαίναμε έξω, σε κάποιο μικρό οροπέδιο, μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα, συντεταγμένοι κατά τριάδες και με τα όπλα μας. Εκεί καθόμασταν και μας έκαναν διάφορες διδασκαλίες, θεωρητικές και πρακτικές (πώς να συναρμολογούμε π.χ. το μπρεν). Επιπλέον κάναμε και διάφορες ασκήσεις. Η φύση της Κορίνθου ήταν απερίγραπτα ωραία και τα ξεμυτίσματα της άνοιξης με ξετρέλαιναν. Εκεί που καθόμασταν λ.χ. πάνω στα χόρτα κι ακούγαμε την πληκτική διδασκαλία που μας έκαναν τα διάφορα δεκανάκια, πρακολουθούσα στην άκρη της αρβύλας μου μια χαριτωμένη ανεμώνα, που την πρόσεχα στις εννιά το πρωί ως μπουμπούκι και στις δέκα είχε ανοίξει εντελώς και μου έδειχνε την ωραία καρδούλα της. Άλλο τόσο με συγκινούσαν και τα διάφορα ολοζώντανα και καταπράσινα αγκάθια, κυρίως η αρχαία άκανθα, που τα μεγάλα λογχωτά φύλλα της έμοιαζαν με της αγκινάρας και εξακτινώνονταν με τέλεια συμμετρία και ομορφιά. Αυτή την άκανθα δεν την είχα προσέξει ποτέ άλλοτε και τώρα την κοίταζα εκστατικός (την έβλεπα και καταλάβαινα τι θα πει ρυθμός) ενώ μερικοί με κορόιδευαν που την είχα κάνει ψώνιο με τα αγκάθια. 

***

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εγώ, φαντάρος χακί... Αναμνήσεις από τη στρατιωτική μου θητεία, Εκδόσεις Μπιλιέτο, Παιανία 2014. 

Εικόνες για να μη φοβάσαι

Τέσσερις εικονογράφοι ζωγραφίζουν τον φόβο...

John Klassen

Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα υπέροχο εικονογραφημένο του John Klassen για τη φιλία που αναπτύσσει ένα μικρό αγόρι με το σκοτάδι που κατοικεί στο υπόγειο του σπιτιού του. Το σκοτάδι είναι πάντα εκεί και το αγόρι, για να πάψει να το φοβάται, αποφασίζει να του μιλήσει. Γνωρίζονται οι δυο τους συνομιλώντας τα βράδια, μέχρι που μεταξύ τους αναπτύσσεται μια όμορφη σχέση. Ο μικρός παύει να νιώθει μόνος στο σπίτι, αφού το σκοτάδι έρχεται κάθε βράδυ και του κρατά συντροφιά.

 

Deep Dark Fears
 
Λογιών λογιών φόβοι που ταλανίζουν μικρούς και μεγάλους απεικονίζονται και στο κόμικ Deep dark fears: Ένα τέρας υπάρχει κάτω από το κρεβάτι, ένα τεράστιο ψάρι ξεπηδά μέσα από την μπανιέρα, το φως του κινητού γίνεται απειλητικό -πολύ πιθανά όλα αυτά όταν είσαι μόνος τη νύχτα.

Τι γίνεται όταν το σκοτάδι που φοβάσαι είναι η γειτονιά ή το σχολείο;

Ani Castillo

Ο σχολικός εκφοβισμός δεν είναι αστείο πράγμα. Είναι φαινόμενο πολύ σοβαρό, κάνει την εμφάνισή του σε τρυφερές ηλικίες και μπορεί να οδηγήσει παιδιά στην απομόνωση, να γεννήσει άγχη ή να προκαλέσει σοβαρές ψυχικές νόσους, όπως η κατάθλιψη. 

Πολύ συχνά μιλάμε για την αρνητική επίδραση της εικόνας στη ζωή των μαθητών. Αναφερόμαστε στην "εποχή της εικόνας"  λες και η εικόνα είναι κάτι φύσει κακό. Καταδικάζουμε τη δύναμη που ασκεί σε όλους μας ως αρνητική, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν το εικονογραφημένο βιβλίο δεύτερης κατηγορίας ή είδος που απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε παιδιά, και μάλιστα της προσχολικής ηλικίας.

Το εικονογραφημένο έχει μεγάλη ιστορία και μπορεί να ανοίξει στον έφηβο νέους ορίζοντες. Η εικόνα, είτε τη δημιουργείς και ζωγραφίζεις, είτε προσπαθείς να την αποκρυπτογραφήσεις μέσα από την παρατήρηση, μπορεί να λειτουργήσει σε πολλές περιπτώσεις θεραπευτικά.

Ani Castillo

Ani Castillo

Η Ani Castillo, Μεξικάνα εικονογράφος, αισθανόταν πολλές φορές άβολα στο σχολείο λόγω του ύψους της, ενώ δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί στην κοινωνία του Καναδά όπου ζει, γιατί δεν γνώριζε τόσο καλά Αγγλικά.

Εκμυστηρεύτηκε σε συνέντευξη που έδωσε στο ιστολόγιο πως οι εικόνες τής έσωσαν τη ζωή. Στα "θεραπευτικά προγράμματα διαχείρισης του στρες" που παρακολουθούσε, τη συμβούλεψαν να αρχίσει να ζωγραφίζει αυτά που νιώθει. Μ' αυτόν τον τρόπο μπόρεσε να συνειδητοποιήσει πως τα συναισθήματα κυριεύουν πολλές φορές ένα κομμάτι του εαυτού μας, αλλά δεν ταυτιζόμαστε μ' αυτά. Τα συναισθήματα είναι αυτό που νιώθουμε, όχι αυτό που είμαστε. Ζωγραφίζοντάς τα, συμφιλιωνόμαστε μαζί τους, τα καλοδεχόμαστε ή τα ξορκίζουμε.

Gemma Correll
 

H Gemma Correll είναι νεαρή Βρετανίδα που επίσης μετέτρεψε το άγχος της κατάθλιψης σε μια σειρά ξεκαρδιστικών κόμικς. Στις εικόνες της πραγματεύεται κι εκείνη θέματα όπως ο κοινωνικός αποκλεισμός, η διαφορετικότητα, η δυσκολία προσαρμογής στο κοινωνικό περιβάλλον ή η συμφιλίωση με τον εαυτό και το σώμα. Πολλές φορές διακωμωδεί τα στερεότυπα που αφορούν τα φύλα και τους κοινωνικούς ρόλους ή τον τρόπο με τον οποίο προβάλλεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης η γυναίκα. 

 

Πάμπολλα κόμικς, graphic novels, εικονογραφημένα βιβλία και animation πραγματεύονται θέματα όπως η ενδοσχολική βία, η κατάθλιψη, η δυσκολία στη διαχείριση των συναισθημάτων, οι φόβοι. Πολλά έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά. Το κόμικ μπορεί να γεννήσει την αγάπη για το διάβασμα σε παιδιά που το βρίσκουν απωθητικό, που χρειάζεται να επιστρατεύσουν πολλές δυνάμεις για να προσπελάσουν ένα πυκνογραμμένο κείμενο και η ανάγωση τους φαίνεται γολγοθάς.  

Μια εικόνα μπορεί να δώσει απαντήσεις που δεν βρίσκουμε σε δεκάδες γραμμένες σελίδες. Τα εικονογραφημένα είναι καλές συντροφιές. Ανοίγουν κόσμους. Κι αν δεν απαντούν, τουλάχιστον παρηγορούν πως στο αδιέξοδο δεν είσαι μόνος.

***