Ημερολόγιο καραντίνας #8: Νύχτες στην έρημη πόλη

Πλατεία Μεσολογγίου 

Διαβάζω αναρτήσεις γνωστών και φίλων σχετικά με τη λήξη του λοκ ντάουν. Κάποιοι γράφουν πως η καραντίνα θα τους λείψει. Προσωπικά, δεν θα μου λείψει καθόλου, παρόλο που υπήρξαν πράγματα που απόλαυσα πολύ το χρονικό διάστημα που οι ρυθμοί μας χαλάρωσαν. 

Ανθισμένη αυλόπορτα στου Φιλιπάππου

Τώρα θα αρχίσουν σιγά σιγά να ανοίγουν υπηρεσίες και καταστήματα με πρώτα και καλύτερα τα κομμωτήρια και τα στούντιο αισθητικής. Φανταστείτε πόση κοινωνική πίεση υπήρξε για να θεωρηθεί επείγουσα ανάγκη η περιποίηση προσώπου. Ας το έχουμε υπόψη μας αυτό, μήπως και στο μέλλον διεκδικήσουμε κάτι ουσιαστικότερο. 

Σούρουπο στο λουτρό των Αέρηδων

Θα μπορούσα ίσως να ζήσω χωρίς ανοιχτά μπαρ, σινεμά και θέατρα. Με αυτά κλειστά, όμως, είναι αδύνατον να ζήσουν χιλιάδες εργαζόμενοι και καλλιτέχνες. Θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς κομμωτήρια, γυμναστήρια και αισθητική. 

Φανάρι στην Πλάκα

Θα άντεχα και χωρίς καφενεδάκια ή βιβλιοπωλεία, παρόλο που αυτά ομολογώ πως μου έλειψαν κάπως περισσότερο. Τώρα λίγο λίγο μετατρέπονται σε καφενεία οι πλατείες της γειτονιάς. Η μοναδική διαφορά είναι πως το ποτήρι στο χέρι μας είναι πλαστικό και όχι γυάλινο, καθόμαστε σε πάγκους και όχι καρέκλες, προσποιούμαστε πως μόλις τελείωσε η σωματική μας άσκηση. Έχεις και την ψευδαίσθηση της εξοχής. 

Κλειστό μπαράκι στο Παγκράτι

Μόνο που η εξοχή ως ψευδαίσθηση δεν αξίζει. Αυτό δεν αντέχεται. Και απ'αυτή την άποψη δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν να μας λείψει η καραντίνα. Θα μας λείψει μόνο εάν αυτό που θα 'ρθει θα είναι χειρότερο. 

Είσοδος πολυκατοικίας στην Πλατεία Προσκόπων

Τις 52 ημέρες του εγκλεισμού μας περπατήσαμε την Αθήνα κι ήταν ήσυχη. Ακούγαμε τους κότσυφες τα πρωινά, βλέπαμε τον ουρανό κι ήταν γαλανός. Η γειτονιά συναντιόταν στις υπαίθριες βόλτες της τα απογεύματα. Κάναμε παρέα απ' τα μπαλκόνια. 

Κλειστό καφενείο στο Κουκάκι

Αλλά όταν δεν μπορείς να αποδράσεις, η ζωή γίνεται ανυπόφορη, ακόμη κι αν βρίσκεσαι εκεί που θέλεις. Χωρίς τη δυνατότητα να απομακρυνθείς, να ανεβείς ένα βουνό, να ατενίσεις μια θάλασσα, να κολυμπήσεις στα παγωμένα νερά του Απρίλη, χωρίς τη δυνατότητα να αγκαλιάσεις τον φίλο που κλαίει πλάι σου, δεν υπάρχει άνοιξη. 

Little tree books & coffee

Τα ήσυχα βράδια της Αθήνας ήταν όμορφα. Μα τίποτα δεν θα μου λείψει από τις μέρες που πέρασαν. Ας βρούμε άλλους τρόπους να χαλαρώσουμε τους ρυθμούς μας. Ας βρούμε χρόνο να χωρέσουμε όσα αγαπάμε σε μιαν άλλη καθημερινότητα, που θα είμαστε ελεύθεροι και υγιείς, που δεν θα περιμένουμε ανακοινωθέντα. 

Σούρουπο στη λεωφόρο Συγγρού

Δεν θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι με καραντίνες. Δεν είναι οι πανδημίες που μας κάνουν καλούς.  Οι πανδημίες, όπως κι οι πόλεμοι, μας αφήνουν λιγότερους, φτωχότερους, τρελούς.

Μανικιουράδικο στην Πλατεία Προσκόπων

Δέκα χρόνια μακριά απ΄ την Αθήνα, η ζωή γέμιζε με χίλιους τρόπους. Η πόλη, όμως, δεν είναι όμορφη άδεια. Είναι όμορφη ακριβώς γιατί έχει ζωή. Η ερημιά ούτε της ταιριάζει, ούτε την ομορφαίνει.

***

Φωτογραφίες: Ελένη Πούλου

Ημερολόγιο καραντίνας #7: Ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος του Heath Robinson

Ανοίγουν τα σχολεία, επανέρχεται σιγά σιγά η αγορά, γίνονται τα πρώτα δειλά βήματα επανεκκίνησης της οικονομίας κι η πανδημία καλά κρατεί. 

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφορούν διάφορα αστειάκια για το πώς θα αποφύγουμε τον συγχρωτισμό. Φουστάνια τούρτες που θα κρατούν τους καβαλιέρους μας σε ένα μέτρο απόσταση, ξυλοπόδαρα για την επιθυμητή διαφορά ύψους, μην τυχόν και φτερνιστεί κανείς και μας πάρουν τα σκάγια. 

Αυτά τα νέα μού θύμισαν έναν παλιό Βρετανό εικονογράφο που απ' ό,τι φαίνεται υπήρξε πολύ μπροστά από την εποχή του. 

Στα έργα του Heath Robinson οι άνθρωποι βρίσκουν τρόπους να κρατήσουν τις αποστάσεις. Πολύπλοκοι μηχανισμοί εξυπηρετούν τις καθημερινές τους ανάγκες. 

Δείτε τρόπο που βρήκε ο κύριος της παραπάνω εικόνας να προσφέρει στην αγαπημένη του ένα λουλουδάκι. Το λουλουδάκι θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, αλλά ο κύριος θα παραμείνει εκεί που βρίσκεται, σε ενάμισι μέτρο απόσταση από την αγαπημένη του, ώστε να αποφύγει το ιικό φορτίο των αεροσταγονιδίων. 

Δείτε γερανούς και αναβατόρια που μπορούμε να εγκαταστήσουμε και στα σπίτια μας, ώστε η πολυεπίπεδη συγκατοίκηση να μειώσει τους κινδύνους συνωστισμού της οικογένειας στα σαλόνια και τις κουζίνες. 

Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, μέθοδοι πλυσίματος με ποτιστήρια και λάστιχα, ώστε να αποφευχθεί η κοινή χρήση του λουτροκαμπινέ, έχουν επίσης προταθεί στα μέσα και μάλιστα ειδικά για τη στιγμή επιστροφής από σούπερ μάρκετ. 

Δεν αποκλείεται τα σπίτια να αρχίσουν να επεκτείνονται προς τον ουρανό, να ζήσουμε τις Αόρατες πόλεις του Ίταλο Καλβίνο, να αυξηθούν οι εξωτερικοί ή αιωρούμενοι χώροι και τα εστιατόρια να εξοπλιστούν με τροφοδοτικά μηχανήματα, ώστε οι θαμώνες τους να μη χρειάζεται να αγγίζουν με τα γυμνά τους χέρια μεταλλικά κουταλοπίρουνα. 

Πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Οι εποχές του συνωστισμού έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Το πολύ πολύ, όσο ακόμη η τεχνολογία δεν έχει προβλέψει τα πάντα, να ζήσουμε για ένα μικρό χρονικό διάστημα ακόμη την υπερφόρτωση των δικτύων κι αυτό ήταν όλο. 

Ο κόσμος όπως τον ξέραμε, κυρίες μου και κύριοι, δεν πρόκειται ποτέ να επιστρέψει. 

***

Την ανάρτηση συνοδεύουν έργα τα Heath Robinson. Για περισσότερα, δείτε εδώ. 

Ημερολόγιο καραντίνας #6: Μένουμε σπίτι

Victoria Anne

Το #μένουμε_σπίτι είναι το διασημότερο χάσταγκ των ημερών και απαντά σε πολλές διαφορετικές παραλλαγές. Με μικρά ή κεφαλαία γράμματα, κάτω παύλα, χωρίς παύλα, στα ελληνικά, στα αγγλικά. #StayHome, #StayAtHome, #StayTheFuckHome και άλλα τέτοια. 

Επίσης, μπορεί να συνοδεύεται και από άλλες φράσεις, όπως "Μένουμε σπίτι -σώζει ζωές" ή "Μένουμε σπίτι -διαβάζουμε βιβλία". Στις τηλεοράσεις και στα ραδιόφωνα μάλλον είναι η πιο πολυφορεμένη φράση. Παρατηρώ, μάλιστα, πως την προφέρουμε με συγκεκριμένο επιτονισμό. Σκοπός είναι να ακούγεται περισσότερο σαν προτροπή, φιλική συμβουλή, και όχι σαν εντολή ή προσταγή. 

Tetsuhiro Wakabayashi

Είτε την ακούμε από εκπρόσωπους τύπου, γιατρούς, τον ίδιο τον πρωθυπουργό, το ύφος είναι λίγο πολύ το ίδιο. "Έρχεται Σαββατοκύριακο, αλλά δεν επιτρέπεται να χαλαρώσουμε. Μένουμε σπίτι. Μπορούμε να διαβάσουμε, να δούμε ταινίες, να πάμε για τρέξιμο ή περπάτημα, μόνοι ή με τον σύντροφό μας, τηρώντας τις απαραίτητες αποστάσεις...". 

Kristyna Litten

Kate Pugsley

Κυκλοφόρησε και αντίστοιχο διαφημιστικό σποτ με καλλιτέχνες που μάς προτείνουν δραστηριότητες, για να χαρούμε τον καιρό μας στο σπίτι. Πόσους αγγίζει ένα τέτοιο μήνυμα; Ποιο είναι το ποσοστό των ανθρώπων που όταν μένει σπίτι διαβάζει, βλέπει ταινίες και, για να κάνει ένα μικρό διάλειμμα από τη σπιτική ρουτίνα, επιλέγει το τρέξιμο; Φυσικά, η πλειοψηφία των ανθρώπων συμμορφώνεται με τα μέτρα και καλά κάνει, αλλά τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την καθημερινότητα των πολλών; 

Raahat Kaduji

Becca Stadtlander

Θυμάμαι κάποτε κυκλοφορούσε ένα "αστειάκι" στο φέισμπουκ που έλεγε περίπου το εξής. "Πρωινό στις ΗΠΑ: γάλα με κορνφλέικς, πρωινή εφημερίδα, ελαφρύ τζόκινγκ. Πρωινό στην Ελλάδα: φραπές, τσιγάρο, φυλλάδιο Lidl". 

Είναι κάπως στερεοτυπικό και γνωρίζουμε πολύ καλά πως η επιλογή ανάμεσα στους New York Times και το φυλλάδιο προσφορών του Lidl δεν εξαρτάται από το πού, αλλά το πώς ζεις, με πόσα ζεις και κάτω από ποιες συνθήκες ζεις. Αφήστε που έχει αυξηθεί και στη χώρα μας ο αριθμός των ανθρώπων που προτιμούν τα κορνφλέικς για πρωινό, ενώ όλο και λιγότεροι άνθρωποι επιλέγουν τον φραπέ.

Sanae Sugimoto

Να μείνουμε, λοιπόν, σπίτι. Να περιορίσουμε τις μετακινήσεις και τις συναναστροφές. Μ΄ αυτόν τον τρόπο προστατεύουμε τους δικούς μας ανθρώπους, προστατεύουμε την τρίτη ηλικία και, κυρίως, προστατεύουμε το Εθνικό Σύστημα Υγείας που έχει πολύ περιορισμένες δυνατότητες. Σε ποιο σπίτι να μείνουμε;

Lucy Grossmith

Σε σπίτια πολλών και στριμωγμένων, σε σπίτια που δεν είναι σπίτια, σε σπίτια που ο χώρος για τον καθένα είναι ελάχιστος, σε σπίτια με τσακωμούς, φαγωμάρα και βία, σε σπίτια που φιλοξενούν υπερήλικες γονείς και άνεργα παιδιά. Πόσο μπορεί να μείνει κανείς σε ένα τέτοιο σπίτι, χωρίς διέξοδο και χωρίς εναλλακτική λύση;

Lindsey Loré Pemberton

Emma Block

Το σπίτι έχει αρχίσει να μικραίνει. Για πόσο καιρό ακόμη θα μας χωράει; Αν οι πανδημίες ήρθαν για να μείνουν και ό,τι ζούμε δεν είναι παρά μια πρόβα τζενεράλε γι'αυτό που έρχεται, μάλλον οι λύσεις θα πρέπει στο μέλλον να είναι διαφορετικές. 

Joy Laforme

Και επειδή από ό,τι ακούω, ακόμη και η αρχιτεκτονική σπιτιών, υπηρεσιών, σχολείων σταδιακά θα αλλάξει για να φανεί αποτελεσματική και λειτουργική σε αντίστοιχες περιπτώσεις, ο Δαίμονας σήμερα συμβάλλει στο σχεδιασμό του μέλλοντος και προτείνει αρχιτεκτονικά σχέδια σπιτιών στα οποία δεν θα είχαμε και μεγάλη αντίρρηση να μείνουμε. 

Kveta Pacovska

Οι συνθήκες εγκλεισμού δεν μπορούν να παραμείνουν εσαεί ανθρώπινες. Ας σκεφτούμε τους ανθρώπους που ακριβώς σε τέτοιες συνθήκες περνούν ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους. 

***

Ημερολόγιο καραντίνας #5: Στόχοι

Όσο περνούν οι μέρες αρχίζουμε να οργανώνουμε τη ζωή μας με τα νέα δεδομένα, οικονομικά και όχι μόνο. Άλλοι εξακολουθούν να εργάζονται, άλλοι όχι, άλλοι προσπαθούν να εργαστούν αλλά πολλοί παράγοντες το καθιστούν δύσκολο έως αδύνατο. 

Για πολλούς από μας, πάντως, ο χρόνος είναι περισσότερος από ό,τι ήταν. Ακόμη κι αν δουλεύεις απ' το σπίτι, το γεγονός πως δεν μπορείς και δεν πρέπει να μετακινηθείς, για μένα τουλάχιστον σημαίνει τρεις ώρες την ημέρα κέρδος. Αν σκεφτούμε και όλες τις απογευματινές μας δραστηριότητες που νέκρωσαν, οι ώρες γίνονται ακόμη περισσότερες. Το πρωινό συνήθως φεύγει γρήγορα γιατί εξακολουθώ να δουλεύω για το σχολείο, αλλά και πάλι, έχω ένα ολόκληρο απόγευμα ν' απλώνεται στα πόδια μου. 

Πολλές φορές, βέβαια, όσο περισσότερος είναι ο ελεύθερος χρόνος, τόσο δυσκολότερο γίνεται να τον διαχειριστούμε. Χανόμαστε στο διαδίκτυο, χωρίς να επικοινωνούμε ουσιαστικά με κανέναν, είναι αδύνατον να διαβάσουμε ή να απασχοληθούμε δημιουργικά, τα νέα μάς αποκαρδιώνουν. 

Εγώ από ψυχαναγκασμό δεν αντέχω να βλέπω τον χρόνο να πηγαίνει χαμένος, παρόλο που μου αρέσει πάρα πολύ να κουρνιάζω στον καναπέ άπραγη. Αλλά αυτό τον χρόνο τον θεωρώ μάλλον κερδισμένο. Αφού έφερα το σπίτι πάνω κάτω και δεν υπάρχει τίποτα πια να τακτοποιήσω, αποφάσισα να βάλω μικρούς στόχους που θα με κρατήσουν απασχολημένη για το επόμενο χρονικό διάστημα -που, μεταξύ μας, δεν φαίνεται να είναι μικρό. 

1. Τα αδιάβαστα

Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να φτιάξω δυο στοίβες με αδιάβαστα, ή τέλος πάντων μισοδιαβασμένα βιβλία, που θα ήθελα να έχω διαβάσει μέχρι το καλοκαίρι. Στην πρώτη στοίβαξα όλα τα μη λογοτεχνικά: ιστορικά, μελέτες, αλληλογραφία, πρακτικά συνεδρίων και κάποια περιοδικά. Στη δεύτερη άφησα τα λογοτεχνικά. Αν είστε περίεργοι, μπορείτε να τα δείτε εδώ. 

2. Αφιερώματα, λογοτεχνικά και μη

Ένα λογοτεχνικό περιοδικό που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και μου αρέσει πάρα πολύ είναι ο Χάρτης. Κι αν δεν το διαβάζω κάθε μήνα, δεν παραλείπω να ρίχνω μια ματιά στα εξαιρετικά αφιερώματά του. Είχα μελετήσει τα αφιερώματα στον Μίμη Σουλιώτη, τον Νάσο Θεοφίλου, τον Νίκο Χουλιαρά και τον Μάνο Ελευθερίου και τώρα ήρθε η ώρα για τον Χ.Λ. Μπόρχες, τον Γιώργο Πάτσα, τον Γιάννη Βαρβέρη. 

Εκτός από την εκπληκτική ύλη, ο Χάρτης είναι πάντα χάρμα οφθαλμών και για τα εξαιρετικά γραφικά του. Από αυτή την άποψη, δεν νομίζω να υπάρχει περιοδικό ισάξιό του. Είναι τόσο επιμελημένο, που δημιουργεί στον αναγνώστη του την ψευδαίσθηση πως διαβάζει σε καλής ποιότητας χαρτί. 

3. Σημειώσεις στο περιθώριο

Ύστερα είναι και τα Marginalia, στα οποία γράφουν εντιμότατοι φίλοι και γνωστοί. Προσπαθώ πάντοτε να διαβάζω το "Παλαιοβιβλιοπωλείο" του Αντώνη Γαζάκη, το "Φωτο-ζουρνάλ" της Πηνελόπης Πετσίνη, τη "Βιβλιοπολιτική" και το "Ανθολόγιο". Τώρα, λοιπόν, ήρθε η ώρα για τα αφιερώματα: Νουάρ, εξουσία στη φαντασία, πένες γυναικών, 200 χρόνια Μαρξ και άλλα 10 κρίση, θρησκεία και πολιτική, Μακεδονικό. Πω πω, όρεξη να ΄χουμε. 

4. Κινηματογράφος

Το βραδάκι, που πέφτουν οι μπαταρίες και χαμηλώνουν τα φώτα, αν δεν υπάρχει άλλη αντοχή για διάβασμα, τον ρόλο του ψυχαγωγού αναλαμβάνει η οθόνη. Σπάνια βλέπω σειρές, με αγχώνει οτιδήποτε λειτουργεί σαν αλυσίδα, αλλά στο Netflix έχω ξεκινήσει να παρακολουθώ τις παραγωγές του Studio Ghibli, από πάθος για τα γιαπωνέζικα κινούμενα σχέδια, τους Ιάπωνες εικονογράφους, τα μάγκα, όλα αυτά. Είδα την Κίκι τη μαγισσούλα, τον Τότορο (το πιο τρυφερό εργάκι για παιδιά που έχω δει ποτέ), και την Αριέτι. Μένουν δυο τρία ακόμη που έχω στα υπόψιν και θα παρουσιάσω αργότερα στον Δαίμονα σε ένα σχετικό αφιέρωμα, να 'μαστε καλά. 

Και θα το είχα ήδη κάνει, αλλά με ανάγκασε να διακόψω ο Χώρος ονείρων, η βιογραφία του Ντέιβιντ Λιντς που μου γέννησε την επιθυμία να δω όλες τις ταινίες του από την αρχή: το Μπλε βελούδο, την Ατίθαση καρδιά, την Οδό Μαλχόλαντ, το Straight story. Μακάρι να καταφέρω να βρω και τον Άνθρωπο ελέφαντα ή το Eraserhead. 

5. Τηλεοπτικές εκπομπές, ντοκιμαντέρ

Τέλος, η πρόσφατη ενασχόληση με την εβραϊκή λογοτεχνία και φωτογραφικό υλικό από τα εβραϊκά γκέτο της Ευρώπης μου γέννησε την ανάγκη να δω ντοκιμαντέρ και ταινίες σχετικές, όπως η ταινία για την Χάνα Άρεντ, το ντοκιμαντέρ για την Παράγραφο 175 και άλλα. 

Και μόλις θυμήθηκα πως στο web tv θα μπορούσα επιτέλους να δω όσα επεισόδια μένουν από τους Ιστορικούς περίπατους: κυπριακό, ελληνοτουρκικές σχέσεις, Εβραίοι Θεσσαλονίκης, προσφυγικό, Λέρος, είναι τουλάχιστον δέκα επεισόδια που εκκρεμούν. 

6. Εικόνα και Φωτογραφία

Ούτε μια ζωή δεν φτάνει για να αρχειοθετήσω όπως θα ήθελα όλες τις ιστορικές, ταξιδιωτικές, και καλλιτεχνικές φωτογραφίες που έχω κατά καιρούς αποθηκεύσει στον υπολογιστή και στολίζουν πού και πού τα "Κλασικά Φωτογραφημένα" του Δαίμονα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σε ιστότοπους όπως το Openculture ή το Childrenslibrary μπορεί κανείς πια να ξεφυλλίσει εικονογραφημένα παιδικά βιβλία όχι μόνο του 20ού, αλλά και του 19ου αιώνα. 

7. Μαγειρική

Και επειδή όπως είναι γνωστό, μόνο με τροφή ζει ο άνθρωπος και όχι με τέχνη, αν βαρεθούμε ή κουραστούμε από όλα τα άλλα, υπάρχει πάντοτε η δυνατότητα να εξαφανιστούμε στην κουζίνα μας. Η πληροφορία είναι τόση στα ιστολόγια και τις σελίδες που αφορούν τη μαγειρική, που απορώ πώς μερικοί μερικοί έχουν το θράσος να είναι κακοί μάγειρες. 

Τώρα, τι θα κάνω από όλα τούτα δεν ξέρω. Αλίμονο αν χάσουμε την όρεξή μας για ζωή και γνώση. Έχουμε το σπίτι, έχουμε τον χρόνο, προσέχουμε για να έχουμε την υγεία μας. Έχουμε ο ένας τον άλλο. Κανείς να μη νιώσει μόνος του στην απομόνωση. 

***

Ημερολόγιο καραντίνας #4: Όταν ξανασμίξουμε

Τα καφενεία της πόλης έκλεισαν, οι δρόμοι είναι άδειοι, κάποιοι από μας, από ευαισθησία, υπακοή, υπευθυνότητα ή φόβο -ο καθένας δίνει τις δικές του ερμηνείες- πάντως θα κάνουμε καιρό να ιδωθούμε. 

Όταν ξανασμίξουμε, θα είμαστε ίδιοι; Θα θέλουμε να αγκαλιαστούμε; Ή θα τρέξουμε πανικόβλητοι να πλύνουμε τα χέρια μας μετά το άγγιγμα; Θα πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον ή θα τηρούμε αποστάσεις ασφαλείας, ακόμη κι όταν η εγγύτητα επιτραπεί;
Θα δούμε κοινότητες να υποδέχονται τους επισκέπτες τους ή θα τους απομακρύνουν με προπηλακισμούς, ακόμη κι όταν θα έχουμε πια τη δυνατότητα να κυκλοφορούμε και να ταξιδεύουμε;

Θα νικήσει η αλληλεγγύη ή θα επικρατήσει η καχυποψία και ο ωχαδελφισμός; Ατομική ευθύνη, συλλογική ευθύνη, πολιτική ευθύνη, λέξεις και φράσεις θα διατηρήσουν τη σημασία τους; 

Αντιμέτωποι με διλήμματα που ποτέ δεν φανταζόμασταν πως θα βρούμε στο δρόμο μας (σεβασμός στην ιδιωτικότητα ή προστασία της δημόσιας υγείας;) και που πολλή κουβέντα γίνεται για το κατά πόσο είναι αληθινά...

ας υποσχεθούμε στον εαυτό μας πως, όταν η μπόρα περάσει, θα μπορούμε να σταθούμε ο ένας πλάι στον άλλο χωρίς φόβο. Θα μπορούμε να χαρούμε τη ζωή και τη φύση. 

Θα μπορούμε να δούμε μπροστά, να ονειρευτούμε ένα μέλλον. Θα διεκδικήσουμε έναν ορίζοντα που δεν θα είναι συννεφιασμένος. 

***

[1] Οι εικόνες που συνοδεύουν την ανάρτηση είναι της Kim Hye Rim. Δείτε τη δουλειά της εδώ. 

Ημερολόγιο καραντίνας #3: Ένας κύριος μόνος του

Ένας κύριος, όταν είναι μόνος του, κάνει ό,τι ακριβώς θα έκανε και μία κυρία μόνη της. Να, για παράδειγμα, δείτε εδώ αυτόν τον μεγαλόσωμο τετράγωνο κύριο τι κάνει:

Αράζει με τον σκύλο του...

Ρεμβάζει από το παράθυρό του...

Μαγειρεύει...

 Δουλεύει στο γραφείο του, σερφάρει, διαβάζει ειδήσεις και κουτσομπολιά.

Απολαμβάνει τη φύση...

Κάθεται άπραγος...

Και διαβάζει. 

Σκέφτομαι λοιπόν πως, όσο να πεις, είναι παρήγορο το γεγονός πως τώρα, όσοι και όσες είμαστε κλεισμένοι σπίτια μας, κάνουμε λίγο πολύ τα ίδια πράγματα. 

***

[1] Οι εικόνες που συνοδεύουν την ανάρτηση είναι της Kim Hye Rim. Δείτε τη δουλειά της εδώ.