Το πορτρέτο ενός καλλιτέχνη: Seng Soun Ratanavanh

Η Σενγκ Σουν γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη του Λάος, αλλά μεγάλωσε στα προάστια του Παρισιού, όπου ζει μέχρι σήμερα. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι. Άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική στην εφηβεία της, αλλά πάντοτε σχεδίαζε. Η εικονογράφηση παιδικών βιβλίων την κάνει να αισθάνεται εφευρετική και δημιουργική. Το "Περίμενε, Μιγιούκι" είναι το πρώτο της βιβλίο. 

Με τι είδους εικονογραφήσεις έχεις ασχοληθεί; Θα ήθελες να μοιραστείς κάποια ξεχωριστή εμπειρία σου στην εικονογράφηση ενός βιβλίου; 

Προσπαθώ οι εικονογραφήσεις μου να είναι ποιητικές, αστείες και όμορφες. Ήμουν ζωγράφος πριν ασχοληθώ με την εικονογράφηση, οπότε ζωγράφιζα τις δικές μου ιδέες, την ιστορία που είχα εγώ στο μυαλό  μου. Για πρώτη φορά έπρεπε να προσαρμόσω τις ζωγραφιές μου σε ένα κείμενο που δεν ήταν δικό μου. Οπότε, διάβασα πρώτα το "Περίμενε, Μιγικούκι" της  Roxane Marie Galliez, ανακάλυψα την ιστορία, τους χαρακτήρες, την ατμόσφαιρα του παραμυθιού. Ωστόσο, προσπάθησα να μη μείνω στο κείμενο. Αυτό που λέει με λέξεις έχει ήδη ειπωθεί. Ήθελα να πω κάτι διαφορετικό με τις εικόνες μου. Έπρεπε να επιστρατεύσω τη φαντασία μου, τον δικό μου εικονογραφικό κόσμο. Ήταν όμορφο και τρομακτικό, αλλά παραμένει υπέροχο. Έμαθα να δουλεύω διαφορετικά. Ήμουν τυχερή, γιατί αγάπησα το κείμενο και η εκδότριά μου βοήθησε πολύ. Η αλήθεια είναι πως το κείμενο γεννά ιδέες που δεν θα μου είχαν δημιουργηθεί διαφορετικά.

Υπάρχει κάποιο κείμενο, βιβλίο, παραμύθι, τραγούδι που θα ήθελες να εικονογραφήσεις και δεν το έχεις κάνει ακόμη;

Nαι, πολλά! Θα ήθελα να εικονογραφήσω παραμύθια όπως το "Χάνσελ και Γκρέτελ", την "Poucelina", τη "Μικρή γοργόνα", την "Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων" και πολλά άλλα.

Τι υλικά χρησιμοποιείς συνήθως;

Προς το παρόν χρησιμοποιώ νερομπογιές και ξυλομπογιές. Είμαι ζωγράφος, όμως, και ελπίζω να κάνω ένα βιβλίο με τα ζωγραφικά μου σχέδια σύντομα. 

Υπάρχει κάποια στιγμή της ημέρας που προτιμάς να εργάζεσαι; Ζωγραφίζεις πάντα στο σπίτι; 

Μου αρέσει να δουλεύω το πρωί, για το φως, αλλά και το απόγευμα, για την ατμόσφαιρα. Αλλά πρέπει να δουλεύω και το βραδάκι. Δουλεύω πάντα στο σπίτι, στο σαλόνι. 

Ετοιμάζεις κάτι αυτόν τον καιρό;

Τι σύμπτωση! Ετοιμάζω την εικονογράφηση ενός παιδικού βιβλίου για έναν ελληνικό εκδοτικό οίκο. 

Η εικονογράφηση είναι για σένα επάγγελμα ή χόμπι; Στη χώρα σου υπάρχει δυνατότητα βιοπορισμού από την εικονογράφηση; 

Η εικογράφηση είναι το επάγγελμά μου και μπορείς να ζήσεις απ' αυτήν στη Γαλλία, αλλά δεν είναι εύκολο. Ευτυχώς, ο σύζυγός μου έχει μια "κανονική" δουλειά, χαχα!

Από ποιους εικονογράφους (κλασικούς ή σύγχρονους) έχεις εμπνευστεί;

Υπάρχουν πολλοί εικονογράφοι που αγαπώ. Η Isabelle Arsenault, η Beatrice Alemagna, o Pierre Mornet, o Anthony Brown, η Lisbeth Zwerger, o Kay Nielsen, o Ivan Bilibin, η Momo Takano, η Satoe Tone, η Ayano Imai, o Shaun Tan, o Jon Klassen και πολλοί άλλοι.

Είναι η πρώτη μέρα της Άνοιξης και η Μιγιούκι ανυπομονεί να δει τον κήπο της ανθισμένο. Αλλά ένα μικρό λουλούδι δεν ανθίζει. Είναι πολύ στεναχωρημένη και αποφασίζει να ψάξει το πιο λαγαρό νερό για να ποτίσει το λουλούδι, παρά τη συμβουλή του παππού της που της ζητά να περιμένει. Περνά τον καιρό της τρέχοντας από δω κι από κει, κι έτσι χάνει την πρώτη μέρα της Άνοιξης. Ένα ποιητικό και φιλοσοφικό παραμύθι για την τέχνη της υπομονής. 

Τι σχέση έχει ένας εικονογράφος με την παιδικότητα; Πόσο καθορίζουν τη δουλειά του οι παιδικές του αναμνήσεις;  

Η σχέση μου με τα παιδικά μου χρόνια είναι βασική στη δουλειά μου. Νομίζω ότι τα παιδικά μας χρόνια καθορίζουν τα πάντα: ποιοι είμαστε, τι έχουμε να πούμε. Και οι αναμνήσεις μας είναι εικόνες από τη στιγμή που εμείς τις δημιουργούμε. Δεν αποτελούν αντίγραφο αυτού που πραγματικά συνέβη, αλλά μια εκδοχή αυτού που εμείς θέλουμε να κρατήσουμε στο μυαλό μας. Προσπαθώ να μιλώ για τα παιδικά χρόνια του οποιουδήποτε. Όλοι μας υπήρξαμε παιδιά. Θα ήθελα να επικοινωνήσω με τα παιδιά και, ταυτόχρονα, να ξυπνήσω το παιδί που κρύβει ο καθένας μας μέσα του. 

Στα έργα σου ο θεατής μπορεί να διακρίνει κάποια χαρακτηριστικά της ιαπωνικής τέχνης: τα απαλά χρώματα που θυμίζουν τη ροή του νερού, τα πολύχρωμα κιμονό, την τέχνη του οριγκάμι. Σε ποιο βαθμό σε έχει επηρεάσει η ιαπωνική τέχνη; 

Και πάλι πρόκειται για σύμπτωση! Όταν ο εκδοτικός οίκος μού πρότεινε να εικονογραφήσω το "Περίμενε, Μιγιούκι" ήταν η εποχή που είχα αρχίσει να ενδιαφέρομαι και να ασχολούμαι με την ιαπωνική τέχνη, τα μοτίβα της, τα σχέδια. Ήρθε σαν δώρο! Ήθελα πραγματικά να προτείνω τη δική μου ματιά στη Μιγιούκι, αλλά χωρίς να "αμφισβητήσω" το κείμενο. Έτσι αποφάσισα να κάνω τη Μιγιούκι ένα μικροσκοπικό κορίτσι σε έναν πελώριο κόσμο. Είναι ένα τρικ που κινητοποιεί τη φαντασία του αναγνώστη. Κατά τα άλλα, είναι μια ιστορία για την υπομονή. Η Μιγιούκι είναι διαρκώς βιαστική και ήθελα οι εικόνες μου να εξισορροπήσουν με έναν τρόπο τη βιασύνη της. Τέλος, όπως ακριβώς συμβαίνει στη ιαπωνική και κινεζική τέχνη, προβληματίστηκα ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το φόντο και τις φόρμες. Το λευκό κομμάτι στο χαρτί είναι το σημαντικότερο ακριβώς επειδή καθορίζει τα σχήματα και το σχέδιο. Είναι πολύ σημαντική σε μια εικόνα η ισορροπία ανάμεσα στο λευκό και το χρώμα, το φόντο και το σχέδιο. 

Τι σε εμπνέει στη ρουτίνα σου; Πώς θα όριζες την ευτυχία; 

Όλα είναι εμπνευστικά και χαρούμενα στη ρουτίνα μας: τα λουλούδια, τα ζώα, ο ουρανός, τα σύννεφα, το φως, η βροχή. Το θέμα είναι πώς τα αντικρίζουμε!   Πώς ορίζω την ευτυχία... Ελικρινά, δεν έχω ιδέα... 

*** 

Για οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με την Σενγκ Σουν ρίξτε μια ματιά εδώ.  

The portrait of an artist: Seng Soun Ratanavanh

 

Seng Soun was born in a little town of Laos, but grew up in the suburbs of Paris, where she lives until now. She studied art in the "Paris Fine Art School". She started to paint at the age of 16, but she was drawing since ever and has never stop. Illustrating children's books makes her feel inventive and creative. "Attends Miyuki" is her first book.

What kind of illustrations do you do? Would you like to share with us a unique experience you had when illustrating a book?

I try to make poetic, funny and nice illustrations. "Attends Miyuki" is my first book. I was a painter before that, so I used to paint my own ideas, my own "head story". For the first time I had to fit my drawings in a text that wasn't mine. So I first read the text of Roxane Marie Galliez, "Attends Miyuki", I discovered the story, the characters and the ambience of the fairy tale.  However, I tried not to stay too close to the text. What it' s saying with words is already said. I wanted to say something else with my drawings, so I had to bring my own imagination, my picture world on it. It was very exciting and frightening at the same time; but still great. I learned to work differently. Fortunately, I loved the text and my editor was so adorable and helpful. The truth is that the text brings ideas that I would not have without it. 

Is there a text, a book, a fairy tale, a song you would like to illustrate but haven't yet? 

Yes, very much! I'd like to illustrate tales like  "Hansel and Gretel", "Pucelina", "The little mermaid", "Alice in wonderland" and many others and of course.

What materials do you usually use?

For now, I use watercolors and colored pencils but I'm a painter and I hope to make a book with paintings soon.

Is there a time of the day you prefer to work? Do you always paint at home?

I love to work in the morning for the light and during the evening for its ambience. But I have to work in the afternoon too. I always paint at home, in the living room.

Are you currently working on something? 

What a coincidence, I'm actually working on a children's book illustrations for a Greek publishing house!

Is illustration a profession for you or a hobby? Is it possible to make a living through illustration in your country?

Illustration is my profession, and yes it is possible to make a living through illustration in France. But it is not easy, and fortunately my husband has a "real" job! Ha ha. 

Which illustrators (classical or contemporary) have inspired you?

There are a lot of illustrators that I love : Isabelle Arsenault, Beatrice Alemagna, Pierre Mornet, anthony brown, Lisbeth Zwerger, Kay Rasmus Nielsen, Ivan Bilibin, Momo Takano, Satoe Tone, Ayano Imai, Shaun Tan, Jon Klassen and many others.

It is the first day of spring and Miyuki is hasty to discover her garden in bloom, but a small flower is not blossoming. She is very upset and she decides to go and search for the purest water for this flower, despite the advice of her grandfather who asks her to wait. She spends her day running and so she misses the first day of spring. It is a poetic and philosophical tale about the art of patience.

 
What in an illustrator's relationship with childhood? How much do your childhood memories define your work? 

My relationship with my childhood is central in my work. I think that it defines everything; what you are, what you have to say. Memories are pictures too, because we create them. They are not the print of what really happened, but the  version of what we want to keep in our mind. I also try to speak about everyone's childhood. It is universal, we have all been children before.  So, I try to communicate with children and at the same time to wake up the child in each adult. 

In your paintings the viewer can distinguish some “ingredients” of Japanese art, such as soft colors that remind us of the water flow, colorful kimonos, the art of origami. In what extend has Japanese art influenced you?

What a coincidence (once more) when the publishing house proposed me "Attends Miyuki's" text, I was just working on and was very interested in Japanese culture, pattern and graphism. So it was like a gift! I really wanted to propose my personal view of Miyuki but without contradicting the text. That's why I decided that Miyuki was a tiny girl in a giant world. It is a trick to awake the reader's imagination. Otherwise, the story is about patience. Miyuki is always in a hurry and I wanted all my illustrations  to counterbalance the hurry of Miyuki. Finally, like the tradition of Japanese and Chinese art, I wanted to have a particular attention to the problematic of the background and the form. The white side of the paper is the most important because it determines the shapes and the drawing. The most important in the picture is in the balance of white and the colors, the background and the shape.

 

What do you find inspiring in your routine? How would you define happiness?

Everything is inspiring and beautiful and funny in our routine: flowers, animals, inspects, the sky, the clouds, the color of the light, the rain. What's important is the way you look at it! How do I define happiness... I have really no idea...

*** 

For any information concerning Seng Soun's work have a look here.