Ημερολόγιο καραντίνας #1: Ένας δωδεκάλογος

Φτάσαμε πια στην 9η μέρα της καραντίνας, που για τον Δαίμονα είναι 8η διότι αφενός μεν είχε εκδράμει την περασμένη εβδομάδα εκτός πόλης, αφετέρου δε λειτουργεί έτσι κι αλλιώς με χρονοκαθυστέρηση. Το ιστολόγιό μας δεν έχει και πολύ καλή σχέση με την επικαιρότητα και σπανίως τη σχολιάζει, παρόλο που πάντοτε την παρακολουθεί. 

Είναι πάνω από μια βδομάδα λοιπόν που με προτροπή της κυβέρνησης και των ειδικών μένουμε όσο το δυνατόν περισσότερο στα σπίτια μας. Υπακούμε, ακόμη και οι πιο ανυπάκουοι. Ο πρωθυπουργός, μάλιστα, μας παρακίνησε αυτές τις μέρες να ανταποκριθούμε στο χρέος μας και να κάνουμε κοκούνινγκ. Το κοκούνιγκ, βέβαια, όπως σχολιάζει και ο Νίκος Σαραντάκος στο σημερινό του άρθρο είναι ευχάριστο για τους ανθρώπους που ζουν σε ένα ευχάριστο σπίτι και έχουνε τον χώρο τους. Όταν μια πολυμελής οικογένεια στριμώχνεται σε ένα υπόγειο κι ανήλιαγο σαλονάκι ελάχιστων τετραγωνικών μέτρων, πόσο να χαρεί το χουχούλιασμα;

Είπα λοιπόν κι εγώ, μιας και είμαι από τους τυχερούς που έχουν ένα σπίτι να μείνουν και δεν είναι και άσχημο, να γράψω όλα αυτά που θα χαρώ να κάνω κατά τη διάρκεια αυτής της ανησυχητικής και απρόσμενης διακοπής που όπως και να 'χει, όμως, είναι μια καλοδεχούμενη ανάπαυλα από τις πολλές υποχρεώσεις -όχι όλες. 

Τι αγαπώ να κάνω στην απομόνωση;

1. Να χαίρομαι τις γωνιές του σπιτιού.

Να απολαμβάνω το διάβασμα στο μικροσκοπικό μου μπαλκόνι:

Να κάθομαι στην κουνιστή πολυθρόνα της γιαγιάς μου, την ώρα που λούζεται στον ήλιο:

Να γράφω στο γραφείο μέχρι αργά τη νύχτα, χωρίς να αγχώνομαι για το πρωινό ξύπνημα:

Να ανάβω τα διάφορα μικρά πορτατίφ που φωτίζουν το σπίτι στο σούρουπο:

Να χουζουρεύω στον καναπέ:

2. Να κάνω νυχτερινούς περιπάτους στη γειτονιά, χαζεύοντας τα αναμμένα φώτα:

3.  Ή να περπατώ στην πόλη την ώρα που ξημερώνει, και δεν βρίσκεται έξω ψυχή:

4. Να τρώω πρωινό χωρίς βιασύνη: 

5. Να δοκιμάζω καινούργιες συνταγές:

6. Να ζυμώνω ψωμί:

7. Να φτιάχνω πολύχρωμες σαλάτες και δυναμωτικούς χυμούς:

8. Να διαβάζω παραμύθια: 

9. Να πλέκω:

10. Να χαίρομαι τη φύση, όπου κι αν τη βρίσκω:

Στην ανθισμένη αμυγδαλιά της γειτονιάς:

Στα τριαντάφυλλα ενός κήπου:

Στη βουκαμβίλιες που ξεχύνονται απ΄τις ταράτσες:

Στις λουλουδάτες νεραντζιές:

11. Να φωτογραφίζω τα παλιά σπίτια των παράπλευρων δρόμων: 

12. Να αναζητώ παροπλισμένα αυτοκίνητα τις ώρες που προαυλίζομαι:

Υπάρχει πολλή ομορφιά γύρω μας και, όσο έχουμε τη δυνατότητα ακόμη να κυκλοφορούμε (μετρημένα και μόνο για τα απαραίτητα), μπορούμε να την ανακαλύπτουμε ακόμη και στο τετράγωνο του σπιτιού μας.  Η άνοιξη θα έρθει παρόλα αυτά. Εύχομαι όταν όλα τελειώσουν, να έχουμε βγει από αυτή την εμπειρία σοφότεροι και δυνατοί. Να έχουμε σκεφτεί περισσότερο, να έχουμε διαβάσει περισσότερο, να έχουμε αγαπήσει περισσότερο, να ξεχωρίσουμε την ήρα απ'το στάρι. 

***

Φωτογραφίες: Ελένη Πούλου

Γέρε χρόνε, φύγε τώρα: Δωδεκάλογος-ανασκόπηση με τον David Shrigley

1. Η ανασκόπηση είναι καλή μόνο όταν σε βοηθά να καταλάβεις τι έχεις περάσει και γιατί σου συνέβη. Διαφορετικά, δεν έχει νόημα να κοιτάς πίσω. Καλύτερα κοίτα μπροστά. 

2. Πολλές φορές, μια εμπειρία είναι τόσο δυνατή που σε κάνει Άλλο. Στην αρχή αντιστέκεσαι γιατί δεν θέλεις να αποχωριστείς τον εαυτό σου. Μετά συνειδητοποιείς πως πρέπει να απομακρυνθείς από αυτό που ήσουν για να επιβιώσεις στο καινούργιο και δέχεσαι αυτόν τον Άλλο που έρχεται. 

Dear you, 
I am Me and you are You
You must stay as You
You cannot be Me
That would not be ok
I do not want to be You
I will not allow it
It will not happen
But of it does happen 
Then I will accept it
Kind regards, 
Me

3. Όσο οι δύο ή περισσότεροι εαυτοί σου παλεύουν μεταξύ τους, καλό είναι να πάρεις την απόφαση και να ζητήσεις...

4. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας, σου είναι αδύνατο να εξηγήσεις τι είναι αυτό που συμβαίνει και απομονώνεσαι.

5. Όσο συμβαίνουν αλλαγές μέσα σου και προσπαθείς να διαχειριστείς όσα είχες κρύψει κάτω από το χαλί, σε πιάνει άγχος και κρίσεις πανικού. Πες από μέσα σου ότι θα περάσει. Γιατί όντως θα περάσει, μέχρι να ξανάρθει και να μάθεις να το υποδέχεσαι.

6. Σιγά σιγά μαθαίνεις να σκέφτεσαι έξω από το πλαίσιο που είχες επιβάλει στον εαυτό σου. 

7. Μόλις σταθείς λίγο στα πόδια σου, επιστρέφεις στους καλούς σου φίλους. Οι φίλοι είναι πολύτιμες σανίδες σωτηρίας. 

8. Μαθαίνεις λίγο λίγο να αποφεύγεις τα σκατά. 

9. Ξεφορτώνεσαι τη βλακεία και ό,τι άχρηστο είχες φορτώσει με τα χρόνια. 

10. Έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς πως βγαίνεις απ' το τούνελ. 

11. Και μπορείς να περάσεις απέναντι. 

12. Μετά είναι δυσκολότερο να σε στεναχωρήσουν. 

Και τελικά, όπως λέει κι ο Neil Gaiman, καταλαβαίνεις ότι τα παραμύθια κρύβουν μεγάλες αλήθειες. Όχι γιατί μας διδάσκουν πως υπάρχουν δράκοι, αλλά γιατί μας διδάσκουν πως οι δράκοι νικιούνται. 

Καλή χρονιά σε όλους. Μην το βάζετε κάτω. 

***

[1] Δωδεκάλογος: Ελένη Πούλου

Εικονογράφηση: David Shrigley

Τι αγαπώ; - Ένας δωδεκάλογος

1. Τις καλοκαιρινές μας καλύβες:

2. Το μαγιάτικο στεφάνι που ξεραίνεται στον ήλιο:

3. Τη λίμνη:

4. Το λιμάνι μας:

5. Το πρωινό:

6. Το σούρουπο στην πλατεία της θάλασσας:

7. Τα ανοιχτά παράθυρα:

8. Το θέατρο που παίζουμε:

9. Την αλεπού και τον μικρό της πρίγκιπα:

10. Τη μουχλιασμένη Βενετία:

11. Το χέρι σου στα πόδια μου:

12. Τις αναμνήσεις στο θρόισμα των φύλλων:

***

Δωδεκάλογος: Ελένη Πούλου

Εικόνες: Δημήτρης Γραμματικόπουλος