Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Αφίσες #9: Ζωάκια όλων των χωρών ενωθείτε!


To 2015 ξεκινά στην Πολωνία μια καμπάνια ενάντια στην κακοποίηση των ζώων. Toν σχεδιασμό της αφίσας ανέλαβε ο νεαρός γραφίστας Nicodem Pregowski και σχεδίασε μια σειρά από αφίσες που καλούσαν τα ζωάκια σε αντάρτικο! Η σειρά τιτλοφορήθηκε "Animal guerilla" και το μότο σε κάθε αφίσα ήταν:

"Fight against humans"


 























Η σειρά κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Οικολογικής Αφίσας του 2015 που έλαβε χώρα στην Ουκρανία. Το βραβείο τιμά κάθε χρόνο έναν καλλιτέχνη για την περιβαλλοντική του συνείδηση. 



























Περισσότερα για τον νεαρό και τόσο ταλαντούχο Nicodem Pregowski εδώ.

***

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

"Λοκομοτίβα του ονείρου"



Θυμάμαι ένα διήγημα της Καίης Τσιτσέλη που περιέγραφε με πολύ ρεαλιστικό τρόπο ένα ταξίδι της με το τρένο: ταξίδευε από τη Ναβάμπσα, χωριό του Πακιστάν, για το Καράτσι. Η θερμοκρασία ξεπερνούσε τους 47 βαθμούς, δεν υπήρχε κλιματισμός, ταλαιπωρημένοι και λασπωμένοι επιβάτες στριμώχνονταν στα βαγόνια. 

Σε εντελώς διαφορετικό κλίμα, αλλά πιστός στη ρεαλιστική γραφή, ο Ντέιβιντ Λοτζ πρόσφατα μου περιέγραφε το συνωστισμό στο βρετανικό σιδηροδρομικό δίκτυο τις ημέρες των γιορτών: 

[...] υπήρχε πάντα η πιθανότητα, όταν φτάναμε στο σταθμό, το τρένο να μην ήταν έτοιμο προς επιβίβαση, επειδή μπορεί να είχε καθυστέρηση η άφιξή του, ή το δρομολόγιο να είχε ακυρωθεί, οπότε δε θα είχαμε κρατημένες θέσεις, και άρα θα έπρεπε να ορμήσουμε στο επόμενο τρένο, μαζί με όλο το μπουλούκι των αλαλιασμένων επιβατών, σαν το κοπάδι των δαιμονισμένων χοίρων των Γαδαρηνών, προσπαθώντας να εξασφαλίσουμε κάθισμα. 
   
Λέω τρένο και σκέφτομαι την Άννα Καρένινα να πέφτει στις ράγες, τον Ηρακλή Πουαρό να ανακρίνει υπόπτους στα βαγόνια της πρώτης θέσης, το τρένο στα έργα του Χίτσκοκ, τον Ηλίθιο να ταξιδεύει γεμάτος απορία, τον σταθμάρχη που έβλεπε να τρένα να περνούν ώσπου ήρθε το τέλος του. 

Τι σημασία έχουν οι ρεαλιστικές αφηγήσεις μπροστά στα εφηβικά μας όνειρα; Μακρινές διαφυγές, βαγόνια που στέγασαν αδιέξοδους έρωτες μιας Σύντομης συνάντησης, σταθμοί που φιλοξένησαν τραγικούς αποχωρισμούς και ανεξιχνίαστα εγκλήματα, ζωές που έλαβαν τέλος στις ράγες.

Σκέφτομαι εκείνο το βαγόνι που έφερε στο Σταθμό Λαρίσης την πραμάτεια μας κλεισμένη σε ξύλινες καρφωμένες κασέλες. Ρουμάνικα έπιπλα αγορασμένα με το δελτίο, κρύσταλλα και κινέζικες πορσελάνες, πολωνικά κεραμικά, σεντόνια, δίσκοι,  ένα πιάνο. "Είδη πολυτελείας" προς πώληση, για να βγουν οι πρώτοι μήνες. Ένα τρένο έρχεται από τον Βορρά και μέσα στα βαγόνια του κοιμούνται τα παιχνίδια μας.  

Ποιο παιχνίδι καταλάμβανε μεγαλύτερο χώρο στο παιδικό δωμάτιο, δηλαδή τον κόσμο όλο, από το τρενάκι; Έφτανε από τη μια άκρη του χαλιού στην άλλη, σαν να διέσχιζε την υφήλιο. Κάθε εφηβικό όνειρο είχε ένα τρένο: το σαλόνι του, το μπαρ, τα κουπέ, το σφύριγμά του, το ρολόι σε κάθε σταθμό, την παγωμένη πινακίδα με το άγνωστο όνομα. 

Και μια μέρα εμφανίστηκε εκείνη η μαγική διαδρομή που δεν θα έμοιαζε με καμία άλλη. Ένα ταξίδι εννέα χιλιάδων χιλιομέτρων, ένα τρένο διασχίζει την τεράστια χώρα, επτά μέρες στις στέπες της ρωσικής υπαίθρου, από τη Μόσχα ως το Βλαδιβοστόκ. 




Ο Υπερσιβηρικός. Ένας μύθος. Το όνειρο των ονείρων. Κανένα ταξίδι δεν θα έμοιαζε με κείνο. Ξεκινά από το σταθμό μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας και στο τέλος τους ταξιδιού κοντεύει να βουτήξει στον Ειρηνικό. Μεσολαβούν αναρίθμητοι σταθμοί, το τρένο περνά από τους πρόποδες των Ουραλίων, αφήνει πίσω του την Ευρώπη, σαν να αφήνει πίσω του την πραγματικότητα. Οι ράγες του τέμνουν την ασιατική ήπειρο, εισβάλλουν στη Σιβηρία, περνούν μέσα  από δάση κωνοφόρων στις παρυφές της αρκτικής τούνδρας. Όσο oι ρυθμικές κινήσεις του συνεχίζονται, οι σημύδες πληθαίνουν και το τοπίο ντύνεται στα λευκά. Οι επιβάτες φορούν ουσάνκας, θυμίζουν κοζάκους, μυρίζουν βότκα.

Η συντροφιά των απραγματοποίητων ονείρων είναι γλυκιά. Δεν χάνουν ποτέ τη γοητεία τους, δεν προδίδουν ποτέ προσδοκίες. Ο Υπερσιβηρικός κάνει το ταξίδι του εδώ και έναν αιώνα. Διασχίζει τη μεγαλύτερη χώρα του πλανήτη. Ένας τεράστιος σιδηρόδρομος χαράσσει τη γη στο μεγαλύτερο γεωγραφικό πλάτος που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Οκτώ ζώνες αλλαγής ώρας, δύο ήπειροι, σχεδόν δέκα χιλιάδες χιλιόμετρα, για να φτάσει στο τελευταίο λιμάνι. 

Αν εξακολουθεί να υπάρχει, θα μεταφέρει δεκάδες χιλιάδες κοντέινερ με ρωσικά είδη προς εξαγωγή. Αν όχι, θα βρίσκεται κάπου κάτασπρος, παροπλισμένος και εκατοντάδες υπερσιβηρικοί ταξιδιώτες θα τον θυμούνται και θα τον ονειρεύονται. Τόσα ανεκπλήρωτα εγκαθίστανται στις ζωές μας. Ο Υπερσιβηρικός θα πάρει θέση πλάι τους. Και θα είναι πάντα η "Λοκομοτίβα του ονείρου". 

***

[1] David Lodge,  Ανήκουστος βλάβη (μτφρ. Έφη Τσιρώνη), Εκδόσεις BELL, Αθήνα 2009. 

[2] Ο τίτλος της ανάρτησης είναι παρμένος από αφιέρωμα του περιοδικού της Ελευθεροτυπίας "Γεωτρόπιο" στον Υπερσιβηρικό. Το αφιέρωμα είχε επιμεληθεί η Κατερίνα Καρόγιαννη και οι φωτογραφίες ήταν του Βασίλη Κολτούκη. 



Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Ανήκουστος βλάβη



"Στον παράδεισο θ΄ακούω". 
Λούντβιχ βαν Μπετόβεν


Είχα αγαπήσει τον Ντέιβιντ Λοτζ από το μυθιστόρημά του "Μικρός που είναι ο κόσμος", πρώτη μου γνωριμία με το campus novel. Ξεκατινιαζόντουσαν οι καθηγητές σε κάθε κεφάλαιο και το ευχαριστιόμουν. Επιτέλους, ένας συγγραφέας -καθηγητής και ο ίδιος- που είχε την τόλμη να χλευάσει με τόσο θάρρος, αλλά και τόσο χιούμορ, τη σοβαροφάνεια των ακαδημαϊκών! Ακόμη καλύτερο μου φάνηκε το "Αλλάζοντας θέσεις", με το οποίο ο Λοτζ κέρδισε μια θέση στους Βρετανούς συγγραφείς που προτιμώ. Εξάλλου, συγκεντρώνει ανεκτίμητα χαρακτηριστικά: γράφει καλά, απεχθάνεται τον καθωσπρεπισμό των Βρετανών, παραμένει ενοχλητικά πολιτικοποιημένος, η προτεσταντική ηθική τού φαίνεται πιο αστεία κι απ΄ό,τι φάνηκε στους Μόντι Πάιθονς, γελάει με τη Μεγαλειοτάτη, μπορεί να σε κάνει να ξεκαρδιστείς σε κάθε αράδα παραμένοντας πάντα διακριτικός και ευαίσθητος.

Τον παρατηρώ στις φωτογραφίες να κάθεται σοβαρός στο γραφείο του έχοντας πίσω του μια τεράστια βιβλιοθήκη και  την καδραρισμένη καρικατούρα του. Σκέφτομαι πως σε κάθε μυθιστόρημα ο αφηγητής δεν είναι παρά μια καδραρισμένη καρικατούρα του συγγραφέα: παραλλαγή του εαυτού του, σοβαρή και συνάμα αστεία, τοποθετημένη σε διαφορετικό πλαίσιο κάθε φορά. Τόσο οικείος με το γιλεκάκι και τη ζακετούλα του όσο και ο Ντέσμοντ Μπέιτς, ο καθηγητής Γλωσσολογίας που πρωταγωνιστεί στο μυθιστόρημα "Ανήκουστος βλάβη".  Ο Ντέσμοντ βγαίνει πρόωρα στη σύνταξη. Φαινομενικά, το αποφασίζει για να γλιτώσει τις αλλαγές που έρχονται στη τριτοβάθμια εκπαίδευση -συγχώνευση τμημάτων, υποβάθμιση του τμήματος Γλωσσολογίας. Στην πραγματικότητα αναγκάζεται να το κάνει, καθώς η βαρηκοΐα δεν του επιτρέπει πια να ακούει καθαρά τους φοιτητές του, να αφουγκράζεται τις αντιδράσεις τους, να συζητάει μαζί τους.
 
Στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου, ο Ντέσμοντ συγκρίνει την κώφωση με την τυφλότητα, υπερθεματίζοντας υπέρ της δεύτερης που, αν και τραγικότερη, δεν χαρακτηρίζεται από την γελοιότητα της πρώτης. Είναι σαν να συγκρίνει κανείς τον πεζό με τον ποιητικό λόγο, το κωμικό με το τραγικό. Το δεύτερο, όσο να πεις, παραμένει γοητευτικότερο. "Οι τυφλοί κομίζουν πάθος". Βέβαια, κανείς δεν θα επέλεγε την τυφλότητα. Ωστόσο, κρύβει ένα μεγαλείο.
 
Ο αγώνας ανάμεσα στα δυο όργανα είναι απολύτως άνισος. Τα μάτια είναι τα παράθυρα της ψυχής, εκφράζουν συναισθήματα, ξεχειλίζουν δάκρυα, φωτίζονται και λάμπουν και αστράφτουν. Τα αυτιά, ε, τα αυτιά είναι στ' αλήθεια αστεία πράγματα.

Στο ίδιο κεφάλαιο ο Ντέσμοντ κάνει λογοπαίγνια με τις λέξεις "κώφωση" (deaf) και "θάνατος" (death). Στην προσπάθειά του να πείσει για την αδιέξοδη κατάστασή του, αναφέρει στίχους του Μίλτον, του Τζόνσον, του Τόμας Χουντ, Ντίλαν Τόμας, του Οράτιου. Αντικαθιστά τη μια λέξη με την άλλη και η τελεσιδικία του θανάτου εναλλάσσεται με αυτήν της κώφωσης. Τα ευτράπελα γεννούν συμπάθεια για τον πρωταγωνιστή, θαυμασμό για τα αποθέματα γνώσεων του συγγραφέα και βαθιά εκτίμηση για τη μεταφράστρια που επιστρατεύει πνευματικές δεξιότητες, γνώση και σπιρτάδα ώστε να μην ελαττωθεί στο ελάχιστο η απόλαυση του Έλληνα αναγνώστη. 

Ο Ντέσμοντ έχαιρε εκτίμησης στο πανεπιστήμιο και ήταν πρόεδρος του τμήματός του. Από τη στιγμή που βγαίνει στη σύνταξη αισθάνεται σαν "συντρίμμι ακαδημαϊκού ναυαγίου". Εν τω μεταξύ, όσο εκείνος αποσύρεται από την ενεργό δράση, τόσο αυξάνεται η δημοτικότητα της γυναίκας του που έχει κατάστημα με είδη διακόσμησης στην πόλη που ζουν. 

Μερικές φορές, όταν πήγαινε με τη γυναίκα του σε τούτη ή την άλλη εκδήλωση, ένιωθε σαν βασιλικός σύζυγος που συνόδευε την μεγαλειοτάτη, βαδίζοντας πάντα ένα δυο βήματα πίσω της, με τα χέρια του δεμένα στην πλάτη κι ένα αόριστο χαμόγελο χωρίς συγκεκριμένο αποδέκτη να παγώνει στα χείλη του. 

Μα πώς να αρνηθεί αυτές τις εξόδους, από τη στιγμή που η μοναδική εναλλακτική λύση είναι περισσότερες μοναχικές ώρες στο σπίτι με την τηλεόραση στη διαπασών; Και σαν να μην έφταναν όλα τούτα, ο καθηγητής είναι υποχρεωμένος να ζει καθημερινά με ένα "πλαστικό φασόλι" αξίας χιλιάδων λιρών τοποθετημένο στο αυτί του. 

Η στιγμή αφαίρεσης του ακουστικού βοηθήματος στο τρένο μοιάζει με ως διά μαγείας αυτόματη αναβάθμιση από την Τουριστική στην Πρώτη Θέση: το μεταλλικό κροτάλισμα και τρίξιμο των τροχών πάνω στο συρμό ελαττώνεται σ' ένα ανεπαίσθητο ρυθμικό κλικ-κλακ, και οι φωνές των συνεπιβατών σου μετατρέπονται σ' ένα καθησυχαστικό μουρμουρητό. 

Σ' αυτή την ηλικία, που η συζυγική ζωή δεν κρύβει πια ευχάριστες εκπλήξεις, η επαγγελματική καταξίωση είναι μακρινό παρελθόν, και η φροντίδα των γονιών μετατρέπεται σε καθημερινό άγχος, τι μπορεί να περιμένει κανείς; Εύκολα ο πρώην καθηγητής μπλέκει στα δίχτυα μιας μάλλον ανισόρροπης Αμερικανίδας φοιτήτριας, μιας μεταπτυχιακής γκρούπι που προσπαθεί να τον σαγηνεύσει για να ολοκληρώσει ευκολότερα τη διδακτορική της διατριβή πάνω στη σύνταξη και τα γλωσσικά χαρακτηριστικά των αυτοκτονικών σημειωμάτων! 

Σαν ανάπηρος καουμπόι που κλαίει τη μοίρα του επειδή ένα άσχημο ατύχημα τον υποχρέωσε να αποσυρθεί, άρπαξα απ' τα μαλλιά την ευκαιρία να καβαλικέψω ξανά το άλογό μου και να φύγω για μια τελευταία παγάνα.

Σ' αυτή την καθημερινότητα, το μάθημα χειλεανάγνωσης μετατρέπεται σε μοναδική διαφυγή· ένα αναζωογονητικό διάλειμμα μέσα στη βδομάδα του γλυκού καθηγητή, μια ευπρόσδεκτη προσωρινή διακοπή από την κοπιώδη ενδοσκόπηση, τους ορίζοντες της οποίας ανοίγει διάπλατα η συνταξιοδότηση... 

Το ημερολόγιο του καθηγητή Μπέιτς είναι γραμμένο με χιούμορ και ειλικρίνεια. Η γκρίνια για τις ημέρες των Χριστουγέννων, η αδυναμία δύο οικογενειών να συνυπάρξουν για μερικές ώρες γύρω από το οικογενειακό τραπέζι, η σιωπή των μοναχικών ωρών, η φασαρία των οικογενειακών μαζώξεων, η διαρκής συγκατάβαση... Μα πάνω από όλα, η ευγνωμοσύνη για την ύπαρξη ενός ζεστού σπιτικού και την παρουσία όσων αγαπάμε θυμίζουν πως "η ζωή είναι ωραία, ακόμη κι όταν η ένταση αρχίζει να χαμηλώνει αμετάκλητα..."

***

David Lodge,  Ανήκουστος βλάβη (μτφρ. Έφη Τσιρώνη), Εκδόσεις BELL, Αθήνα 2009.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Εξώφυλλα #17: Τα σαιξπηρικά πιγκουινάκια του David Gentleman



Ο David Gentleman υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους Βρετανούς εικονογράφους και η χώρα του τον έχει τιμήσει πολλές φορές με εκθέσεις και αφιερώματα σε γκαλερί, μουσεία, διάφορους εκθεσιακούς χώρους. 

Ο Gentleman -για το συνολικό έργο του οποίου θα ακολουθήσει εκτενές αφιέρωμα- γεννήθηκε το 1930 και σπούδασε στο Royal College of Art κατά τη διάκρεια της δεκαετίας του 1950. Όσο ήταν φοιτητής, ήρθε σε επαφή με τον εκδοτικό οίκο Penguin και ξεκίνησε μεταξύ τους μια συνεργασία που κράτησε περίπου μια πεντηκονταετία. 


 























Του άρεσε πολύ το αφαιρετικό στυλ που είχε ήδη καθιερώσει o Jan Tschichold και σχεδίασε για την Penguin πάμπολλα εξώφυλλα. Ωστόσο, η σειρά που συνδέθηκε απόλυτα μαζί του και με την οποία δεσμεύτηκε για δέκα χρόνια (1967-1977) ήταν τα έργα του Σαίξπηρ. 
 

 























Ο Gentleman θεωρούσε μεγάλη του τιμή που μια γενιά μαθητών θα ερχόταν σε επαφή με τα θεατρικά έργα του Σαίξπηρ  από βιβλία με τη δική του φραγίδα  στα εξώφυλλά τους. 


























Στον σχεδιασμό των εξωφύλλων ακολούθησε τις οδηγίες του Hans Schmoller, υπεύθυνου της σειράς: τα εξώφυλλα θα έπρεπε να έχουνε χρώμα, να μεταδίδουν μια γενικότερη αίσθηση για το περιεχόμενο του έργου, αλλά να μη λειτουργούν "συμβουλευτικά" ή "διδαδκτικά" σε ό,τι αφορά το πώς θα έπρεπε να ανέβει το κείμενο στη σκηνή. 




Ο Gentleman σχεδίασε για τη σειρά συνολικά 31 εξώφυλλα. Τα διασημότερα σαιξπηρικά έργα περιλαμβάνονται στον κατάλογο των εικονογραφήσεών του. Ωστόσο, μέσα σ' αυτά δεν θα βρούμε τον "Άμλετ" και τα "Σονέτα".  Στα περισσότερα εξώφυλλα εφάρμοσε την τεχνική της ξυλογραφίας που του ήταν αγαπητή από την εποχή των φοιτητικών του χρόνων.


 

















 
 

Η συνεργασία του με την Penguin ήταν καλή και μακροχρόνια. Ωστόσο, όπως αναφέρει και ο ίδιος σε συνέντευξη που έδωσε το 2005, δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την αποστολή του γιατί, πολύ απλά, κάποια στιγμή συνειδητοποίησε έκπληκτος ότι είχε αναλάβει άλλος. 

























Κάποια από τα εξώφυλλά του επανακυκλοφόρησαν πρόσφατα. Πενήντα χρόνια μετά, και παραμένουν αξεπέραστα. 

***

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Το πορτρέτο ενός καλλιτέχνη: Kate Leiper



Η Kate Leiper είναι καλλιτέχνης και εικονογράφος που έχει βάση της το Εδιμβούργο. Η δουλειά της έχει προβληθεί από το Λονδίνο μέχρι τον βορρά της Σκοτίας. Έχει εμπνευστεί από τη σκοτσέζικη παράδοση, τα παραμύθια της μακρινής Ανατολής, τον Σαίξπηρ, ακόμη και τους στίχους του Noel Coward. Οι εικόνες της, πλούσιες σε συναίσθημα και λεπτομέρεια, δίνουν ζωή σε ιστορίες και παραμύθια.

The Lucky Catch
Θα ήθελες να μας πεις λίγα πράγματα για τη ζωή σου; Πότε ξεκίνησες να ζωγραφίζεις; Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με την εικονογράφηση;  

Μεγάλωσα σε ένα χωριό στη βορειοανατολική ακτή της Σκοτίας και από μικρό παιδί αγαπούσα τη ζωγραφική. Σπούδασα τέχνη στο σχολείο και ύστερα πήγα στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αμπερντήν, όπου ειδικεύτηκα στη χαρακτική. Όσο ήμουν φοιτήτρια, άρχισα να ενδιαφέρομαι για το πώς μια αφήγηση μπορεί μετατραπεί σε εικόνα, και συχνά αναζητούσα ιστορίες, μύθους και θρύλους για να εμπνευστώ. Τελειώνοντας τη σχολή, συνέχισα στον ίδιο δρόμο κι αυτό με οδήγησε αβίαστα στην εικονογράφηση. 

Με τι είδους εικονογραφήσεις έχεις ασχοληθεί; Θα ήθελες να μοιραστείς κάποια ξεχωριστή εμπειρία σου στην εικονογράφηση ενός βιβλίου; 

Χαίρομαι να εικονογραφώ κάθε είδους ιστορία, αν και τα έργα που εκδίδονται συνήθως είναι παραμύθια και παραδόσεις. Για μένα κάθε εικονογραφικό πρότζεκτ αποτελεί μοναδική εμπειρία που απαιτεί έρευνα και σχεδιασμό και κάθε φορά αποκαλύπτει μια νέα πρόκληση, με την οποία πρέπει να αναμετρηθείς

Geese with coifs of rabbit skin
Υπάρχει κάποιο κείμενο, βιβλίο, παραμύθι, τραγούδι που θα ήθελες να εικονογραφήσεις και δεν το έχεις κάνει ακόμη; 

Οι Μεταμορφώσεις του Οβίδιου, γιατί είναι μια συναρπαστική ιστορία με φανταστικές εικόνες.

Υπάρχει μια συγκεκριμένη διαδικασία που ακολουθείς όταν εικονογραφείς ένα βιβλίο; Τι υλικά χρησιμοποιείς συνήθως; 

Όταν ζωγραφίζω, περνώ αρκετώ χρόνο κάνοντας έρευνα και σχεδιάζοντας προτού ξεκινήσω το τελικό έργο.  Δουλεύω κυρίως με κηρομπογιές και χρησιμοποιώ περιστασιακά νερομπογιές ή μελάνι για το φόντο.  

Υπάρχει κάποια στιγμή της ημέρας που προτιμάς να εργάζεσαι; Ζωγραφίζεις πάντα στο σπίτι; 

Είμαι σίγουρα πρωινός τύπος και δουλεύω στο ατελιέ μου, λίγα μόλις λεπτά από το σπίτι μου. 

Τι υπάρχει στο γραφείο σου αυτή τη στιγμή; 

Ένα παλιό συρτάρι κουζίνας γεμάτο με ξυλομπογιές και ένα μαχαίρι Stanley για να τις ακονίζω. 

Hero's Vigil
Ετοιμάζεις κάτι αυτόν τον καιρό; 

Αυτή τη στιγμή δουλεύω για έναν πελάτη στη Γερμανία. 

Η εικονογράφηση είναι για σένα επάγγελμα ή χόμπι; Στη χώρα σου υπάρχει δυνατότητα βιοπορισμού από την εικονογράφηση; 

Από τη στιγμή που δουλεύω φουλ τάιμ, απογεύματα και Σαββατοκύριακα, είναι σίγουρα επάγγελμα. Τα τελευταία είκοσι χρόνια και μέχρι πρόσφατα, είχα πάντοτε μια παρτ τάιμ απασχόληση για να συμπληρώνω το εισόδημά μου. Οπότε, παρόλο που τώρα ζω από την εικονογράφηση, έπρεπε να δουλέψω πολύ σκληρά για να το καταφέρω. 

The Proud Ram
Από ποιους εικονογράφους (κλασικούς ή σύγχρονους) έχεις εμπνευστεί; 

Από την Lizbeth Zwerger,  τον Maxfield Parrish, τον Edmund Dulac, τον Arthur Rackham, τον Piero della Francesca, τον Giotto, την Helen Ward, τους Olga and Andrej Dugin, την Rebecca Dautremer, την Jackie Morris, τον Jon Bauer.

Η εικόνα διαμορφώνει τη φαντασία. Όταν ζωγραφίζεις, σκέφτεσαι ότι οι εικόνες θα ζωντανέψουν στη φαντασία των παιδιών;

Όταν δουλεύω σε μια εικονογράφηση, δεν σκέφτομαι πώς θα φανεί στη φαντασία του θεατή, από τη στιγμή που αυτό δεν μπορώ να το ελέγξω. Αντ' αυτού,  επικεντρώνομαι στο πως οι εικόνες θα συνοδεύσουν το κείμενο με τέτοιον τρόπο ώστε να μην αναπαριστούν, αλλά να ενισχύουν την αφήγηση. 

Τι σχέση έχει ένας εικονογράφος με την παιδικότητα; Πόσο καθορίζουν τη δουλειά του οι παιδικές του αναμνήσεις; 


Δεν πιστεύω ότι η εικονογράφηση απευθύνεται αποκλειστικά σε παιδιά. Μάλιστα, το βρίσκω λυπηρό που από μια ηλικία και μετά τα βιβλία μας δεν έχουν εικόνες. Από την εμπειρία μου, οι ενήλικες χαίρονται να βλέπουν εικόνες όταν διαβάζουν όσο και τα παιδιά. Επομένως δεν σκέφτομαι τα παιδικά μου χρόνια όταν ζωγραφίζω. Περισσότερο επικεντρώνομαι στο πώς μπορεί η εικόνα να υπογραμμίσει αυτό που αναφέρεται στο κείμενο. 

Bustopher Jones
Στη χώρα σου υπάρχει μεγάλη παράδοση προφορικής αφήγησης. Σήμερα τα παιδιά δεν έχουν την ευκαιρία να ακούσουν ιστορίες, τις διαβάζουν. Πιστεύεις ότι σ' αυτή την περίπτωση μπορεί ένα εικονογραφημένο βιβλίο να περιορίζει τη φαντασία τους;

Δεν θα συμφωνούσα με την άποψη ότι τα παιδιά δεν έχουν την ευκαιρία να ακούσουν ιστορίες -ιστορίες πριν από τον ύπνο, audio books, ιστορίες που διαβάζονται στην τάξη κλπ. είναι πολύ συνηθισμένα εδώ. 

Πολύ συχνά ζωγραφίζεις ζώα. Ποια είναι η σχέση σου μαζί τους; Είναι εύκολο να τους δώσεις μια έκφραση, ένα συναίσθημα ώστε να αποτελέσουν χαρακτήρες της ιστορίας; 

Αγαπώ τα ζώα και νομίζω ότι προσφέρονται για να συνοψίσεις μια σειρά από χαρακτηριστικά, όπως γίνεται και στους Μύθους του Αισώπου. Για παράδειγμα, η αλεπού είναι πονηρή, το λιοντάρι είναι γενναίο κλπ. Νομίζω πως είναι στη φύση του ανθρώπου να δίνει ανθρώπινα χαρακτηριστικά στα πλάσματα που τον περιβάλλουν. 

Φαίνεται πως γοητεύεσαι πολύ από τη φύση, την άγρια ζωή. Πιστεύεις ότι αυτό το ένστικτο βρίσκεται μέσα στον καθέναν μας; 

Δεν έχω ιδέα...
*** 

[1] Για οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με την Kate, ρίξτε μια ματιά εδώ.
[2] Δείτε κι αυτό!